A może bezpośredni wybór burmistrzów? Warto przypomnieć dyskusję o ustroju stolicy

Burmistrz dzielnicy, w przeciwieństwie do prezydenta Warszawy (czy jakiegokolwiek innego miasta) nie jest wybierany bezpośrednio, ale wyznaczany przez Radę Dzielnicy, która wybiera zarząd. Jeśli w radzie jednoznaczną większość ma jedna formacja, wtedy sytuacja jest klarowna – burmistrz zostaje wybrany, ma lata rządów. Jednak, gdy w radzie znajduje się konstelacja kilku ugrupowań, na przykład dwie partie i kilka komitetów lokalnych, a wśród tych komitetów lokalnych dwa są po prostu ruchami mieszkańców, jeden jest de facto dzielnicową formacją polityczną, a jedno stworzone  przez ludzi z przypadków, nie znających się, o zmiany konstelacji, sojuszy, gwałtowne przejścia. Nie twierdzę, że na przykład radni, którzy postanawiają zmienić zarząd i sojusz, w którym się znajdują,  nie mogą mieć racji, ale warto się zastanowić, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby wybieranie burmistrzów w wyborach bezpośrednich – tak, jak prezydenta stolicy.  Bo dziś, polityka w dzielnicach jest żywym skansenem lat 90-ych. Jest na pewno ciekawiej, ale czy lepiej?