Jan Kazimierz, Michał Korybut Wiśniowiecki, Jan III Sobieski i August II Mocny. Tych czterech władców panowało w tragicznej, drugiej połowie XVII wieku.
Wojny z Rosją trwały do 1667 roku. Wcześniej król Jan Kazimierz nie był w stanie zrealizować swych planów. Chodzi o elekcję vivente rege (za życia monarchy wybrany jest następca), zniesienie liberum veto, czy poprawa sytuacji chłopów. Doszło do ostrych sporów w kraju, a hetman Lubomirski rozpoczął rokosz. Ostatecznie król wycofał się ze swoich planów. Ale po zakończeniu wojny z Moskwą, abdykował. Nowym władcą został Michał Korybut-Wiśniowiecki, jeden z najbardziej nieudanych królów w historii. Krajem wstrząsały konflikty wewnętrzne, między stronnictwem francuskim, reprezentowanym przez hetmana Jana Sobieskiego a stronnikami króla.
W 1672 roku zwaśnione strony „pogodziło” zagrożenie zewnętrzne. Podole zostało zajęte przez Turków. Rzeczpospolita stanęła znów w obliczu śmiertelnego zagrożenia. W roku 1673 pod Chocimiem wojska hetmana Sobieskiego rozbiły Turków. Dzień przed bitwą umarł król Michał. W elekcji szlachta wybrała następcę – Jana Sobieskiego. Były hetman jako Jan III podjął próby naprawy państwa. Zmagał się z potężnymi problemami – silna opozycja magnacka, zniszczenia wojenne, potężna epidemia, dziesiątkująca ludność. W roku 1683 pod Wiedniem wojska Sobieskiego miały decydujący wpływ na wygraną, która ocaliła Europę przed turecką nawałą. Nie udało się za to zrealizować planów powołania dynastii oraz przywrócenia kontroli nad Prusami Wschodnimi. Pokój kończący wojnę z Turcją zawarł już kolejny władza, August II z saskiej dynastii Wettynów. I był to jeden z nielicznych pozytywów jego fatalnego panowania.
