Legia walczy o byt. A… Czarne Koszule wiceliderem zaplecza Ekstraklasy

Cała piłkarska Polska śledzi los Legii Warszawa (nawet jak mówi, że nie śledzi). Kibice i sympatycy, którzy szczerze Legię kochają albo się martwią, albo wkurzają, ewentualnie jedno i drugie. A wielu spoza Warszawy skręca z radości, bo warszawskiej drużyny szczerze nienawidzą. Tymczasem na zapleczu Ekstraklasy do walki o awans włączyła się… Polonia.

Polonia Warszawa w poprzednim sezonie grała w barażu o Ekstraklasę, jednak odpadła w półfinale z Wisłą Płock. Teraz miała dość przeciętną jesień, jednak z szansą na wejście do strefy barażowej. Tymczasem wiosną Czarne Koszule punktują doskonale. W poniedziałek pokonali w Krakowie Wieczystą 2:1. Mecz miał sporą dramaturgię. Do przerwy był bezbramkowy remis. W 56 minucie prowadzenie gościom dał Łukasz Zjawiński. Gdy w 86 minucie wyrównał wprowadzony trzy minuty wcześniej Petar Pusić, wydawało się, że mecz skończy się podziałem punktów. Jednak w 90 minucie wynik na 2:1 dla Polonii ustalił wprowadzony… cztery minuty wcześniej Nikita Vasin. Wygrana z jednym z głównych faworytów do awansu to spora niespodzianka. W krakowskim zespole występują takie tuzy polskiej piłki jak byli reprezentanci młodzieżówki lub pierwszej reprezentacji: Kamil Pestka, Michał Pazdan (ten Michał Pazdan), Karol Fila, Maciej Gajos. Czy znani z polskich boisk były gracz Radomiaka Lissandro Semedo i niedawny zawodnik m.in. Legii Warszawa, Carlitos.

Udana wiosna Czarnych Koszul

A jednak to Polonia zgarnęła komplet punktów. Wiosną Czarne Koszule pokonały Stal Mielec 5:2, zremisowały bezbramkowo ze Zniczem Pruszków, wygrały w Chorzowie z Ruchem 3:2. Zdobyły 10 punktów w czterech meczach. Łącznie w 23 kolejkach Polonia zgromadziła 40 punktów. Awansowała na drugie miejsce w tabeli. Dwa pierwsze zespoły bezpośrednio awansują do Ekstraklasy, drużyny z miejsc od trzeciego do szóstego zagrają o ostatnie miejsce premiowane awansem. W przeciwieństwie do Ekstraklasy na jej zapleczu jest wyraźny podział na czołówkę, środek i dół tabeli. Niekwestionowanym liderem jest Wisła Kraków z 49 punktami, która ma wciąż komfortową sytuację, choć ostatnio łapie zadyszkę (remis u siebie ze Zniczem Pruszków). O 9 punktów mniej ma wicelider – Polonia Warszawa. Kolejne pozycje zajmują Pogoń Grodzisk Mazowiecki (39 punktów), Chrobry Głogów (38) Wieczysta Kraków i Śląsk Wrocław (po 37). Listę pościgową otwierają Polonia Bytom, Miedź Legnica i Stal Rzeszów (po 35 punktów).

Liga z czołówkę, dołem i środkiem

W grupie tej (a więc drużyny walczące o awans) są też Ruch Chorzów (34 „oczka”) i Łódzki Klub Sportowy (33). Następne pozycje zajmują zespoły w miarę bezpieczne, czyli Puszcza Niepołomice (28 pkt), Pogoń Siedlce (27) i Odra Opole (26). Dalej jest Znicz Pruszków z dorobkiem 20 punktów. I będzie bronił tej pozycji przed zespołami ze strefy spadkowej, a więc Stalą Mielec (17 punktów), Górnikiem Łęczna (16), czerwoną latarnią jest prowadzony przez Łukasza Piszczka GKS Tychy (14). Ligę podzielić więc można następująco: Niekwestionowany lider – Wisła Kraków, grupa walcząca o drugie miejsce lub pozycje 3-6 dające baraże, a więc Polonia Warszawa, Pogoń Grodzisk Mazowiecki, Chrobry Głogów, Wieczysta Kraków, Śląsk Wrocław, Polonia Bytom, Miedź Legnica, Stal Rzeszów, Ruch Chorzów, ŁKS Łódź. Zespoły w miarę bezpieczne: Puszcza Niepołomice, Pogoń Siedlce i Odra Opole. I walczące o utrzymanie (miejsce jedno, pretendentów czterech) Znicz Pruszków, Stal Mielec, Górnik Łęczna i GKS Tychy.

Dekady historii

Polonia Warszawa była pierwszym wicemistrzem Polski w 1921 roku (wtedy nie było jeszcze Ligi, triumfatora wyłaniano metodą turniejową). W okresie międzywojennym największe sukcesy osiągnęła właśnie w nieligowych mistrzostwach, zajmując też trzecie miejsce w roku 1923 i wicemistrzostwo w ostatnim starcie przed powstaniem Ligi. W rozgrywkach ligowych szło Czarnym Koszulom różnie, najlepsze miejsca to czwarte w sezonie 1930 i 1938. W tym okresie dwukrotnie klub jednak spadał z Ligi – raz w roku 1932 (powrócił rok później), potem w 1935, poza najwyższą klasą rozgrywkową spędził dwa sezony. Po powrocie od razu zajął czwarte miejsce, w niedokończonych rozgrywkach 1939 roku Polonia zajmowała miejsce siódme. Za to w pierwszych powojennych (znów nieligowych) rozgrywkach zdobyła swoje pierwsze mistrzostwo Polski w roku 1946, na gruzach stolicy. Grała w Ekstraklasie (wtedy I Liga) w latach 1948 – 1952. W tych ostatnich rozgrywkach zdobyła Puchar Polski i spadła, poza najwyższym szczeblem została przez czterdzieści lat.

Powrót z niebytu

Powróciła na jeden sezon już po 1989 roku, w sezonie 1992/93 wywalczając awans, by spaść rok później. Czarne Koszule wróciły do Ekstraklasy w sezonie 1995/96, spędziły w niej dziesięć sezonów. W tym okresie wywalczyły wicemistrzostwo Polski w sezonie 1997/98, drugie w historii mistrzostwo w sezonie 199/200 oraz Puchar Polski w sezonie 2001/2002. Polonia spadła z Ekstraklasy w roku 2006. Wróciła dwa lata później w bardzo kontrowersyjnych okolicznościach – ówczesny właściciel wykupił licencję Groclinu Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski. Najwyższe miejsce z epoki „dyskopolo” to czwarte w pierwszym sezonie po kontrowersyjnym powrocie. W sezonie 2012/13 Polonia zajęła szóste miejsce w tabeli, ale karnie zdegradowano ją przez nieprzyznanie licencji. Klub odbudowywał się od IV Ligi, na zapleczu Ekstraklasy występuje od sezonu 2023/24. Rok temu przegrał baraż o awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. Teraz ma szanse awansować. Więcej o historii stołecznego futbolu w najbliższym wydaniu magazynu NTW.

Tabela BETCLIC I Ligi

(s) – spadkowicz z PKO BP Ekstraklasy
(b) – beniaminek, zespół, który w poprzednim sezonie wywalczył awans do BETCLIC I Ligi
Miejsca 1 i 2: awans do PKO BP Ekstraklasy
Miejsca od 3 do 6: dwustopniowy baraż o trzecie premiowane awansem miejsce
Miejsca 16,17,18: spadek do BETCLIC II Ligi

O PKO BP Ekstraklasie