August II, Stanisław Leszczyński, August III. Braki charakteru, gdy był on potrzebny

August II Mocny wciągając Rzeczpospolitą i Saksonię do wojny ze Szwecją po stronie Rosji liczył na wzmocnienie monarchii i własnej dynastii. Był jednak władcą wg krytyków miernym, wg nielicznych obrońców przeciętnym. Trafił na przeciwników naprawdę wybitnych. Rzeczpospolita stała się wasalem Rosji. Zaś po jego śmierci szlachta po raz drugi wybrała królem Stanisława Leszczyńskiego. Tym razem władca ten nie był już marionetką Szwecji. Starał się prowadzić niezależną politykę. Trwało to jednak tylko trzy lata, a więc krócej niż pierwsze podejście. Stanisław I został obalony, a na jego miejsce szlachta obrała królem Augusta III, syna Augusta II Mocnego. Władca nie był może tak beznadziejny, jak sugeruje jego opinia. Poczynił jakieś starania o reformę państwa. W życiu osobistym daleko było mu do szaleństwa i hulaszczego stylu życia swego ojca. Brakło mu jednak osobowości. Kraj był już całkiem zależny od Rosji. August zmienić tego nie potrafił. Leszczyński z kolei został teściem króla Francji Ludwika XV. Miał we Francji osobne księstwo. Zmarł w męczarniach na skutek poparzeń.