Jako „Nowy Telegraf Warszawski” dziesiątki razy krytycznie pisaliśmy i o kryzysie Kościoła, i o skandalach w sprawie pedofilii. O tym, że problemem jest samo pojawianie się zła, ale jeszcze większym jego systemowe krycie. Tu potrzeba oczyszczenia. Na pewno nie służą temu jednak wnioski takie jak pomysł odebrania honorowego obywatelstwa św. Janowi Pawłowi II i abp Henrykowi Hoserowi. To jedynie hucpa polityczna, mająca na celu wywołanie ideologicznej wojny. To raz. Nawet wnioskodawcy argumentując wniosek przyznają, że Jan Paweł II „prawdopodobnie” wiedział o pedofilii, a więc nie są tego pewni. To dwa. A nawet gdyby było wiadome, że wiedział, to nie ma przecież tytułów za to, ale za zasługi w obaleniu zbrodniczego reżimu. I chyba bardziej to, przeszkadza wnioskodawcom.
Wniosek złożony przez warszawski oddział partii Razem dotyczył odebrania honorowego obywatelstwa Warszawy św. Janowi Pawłowi II, abp Henrykowi Hoserowi oraz abp Sławojowi Leszkowi Głódziowi. Najwięcej kontrowersji bydzi oczywiście chęć odebrania tytułu św. Janowi Pawłowi II. Najpierw zastrzeżenie – szereg osób mających pomniki, ulice, to postaci niejednoznaczne, w wielu przypadkach zasłużone w jednej sprawie, w innej nie. I tak – Jan Brzechwa był świetnym pisarzem dziecięcym, ale komunistą. Adam Mickiewicz wybitnym poetą, ale megalomanem, który w dodatku nie dotarł na Powstanie Listopadowe. Józef Piłsudski położył fundament pod polską niepodległość, ale w 1926 roku dokonał zamachu stanu i wprowadził system bynajmniej nie demokratyczny. Wielu polskich wybitnych pisarzy flirtowało z komuną w najgorszym, jej stalinowskim okresie. I nie zmienia to faktu, że mają swe miejsce w historii polskiej literatury. Zasługi Jana Pawła II w obaleniu komunizmu, tworzenia polskiej wspólnoty w latach 80-ych i 90-ych XX wieku są bezsporne. W sprawie pedofilii i jej krycia nawet najwięksi i najzagorzalsi krytycy, w tym wnioskodawcy projektu piszą, ze „prawdopodobnie wiedział o wszystkim i nie podjął żadnych działań”. PRAWDOPODOBNIE. W rzeczywistości nawet w kręgach antyklerykalnych trwa spór o to, czy faktycznie wiedział. Część ekspertów i znawców Kościoła uważa, że raczej było to systemowe krycie na poziomie diecezji, a papież był odcinany od informacji. Jeśli tak, stanowi to ciężkie oskarżenie w kierunku zarządzania Kościołem, systemu, który jest. Ale na pewno nie skłania do tego, by zwalać pomniki i odbierać godności. Mordować pamięć.
Jak pisze na FB Partia Razem, ci, którzy „pomagają hierarchom Kościoła Katolickiego w ukrywaniu pedofilów, są częścią problemu. Umożliwiają zamiatanie pod dywan okrucieństw dokonywanych przez członków Kościoła na wszystkich szczeblach hierarchii”. To jest prawda. Jednak REALNYM i RADYKALNYM działaniem jest powołanie komisji ds. nadużyć. Działanie mediów świeckich, również życzliwych Kościołowi i samych katolików, którzy będą starali się wpłynąć na SWÓJ KOŚCIÓŁ. I jeszcze jedno – pedofilię należy zwalczać na każdym poziomie. I w KAŻDEJ grupie społecznej. Bo nie tylko Kościoła katolickiego, nie tylko grup wyznaniowych dotyczy ten problem. A o tym, radykalni lewicowcy zdają się zapominać.
