Rok pod znakiem kryzysu na granicy

Wydarzeniem minionego roku, które będzie także rzutować na rok obecny jest kryzys na granicy wschodniej Polski. Tak się składa, że granica ta jest jednocześnie wschodnią granicą Unii Europejskiej i NATO. I tą granicę forsuje grupa migrantów. Często ludzi zwiedzionych, czasem kobiet i dzieci. Przysłanych tam przez wschodniego dyktatora, który chce destabilizować sytuację w regionie i w Polsce. Doszło do sytuacji, gdy jedna grupa Polaków dostrzegając postulat obrony granic atakowała uchodźców, odczłowieczając ich wręcz i obrażając. A druga grupa skupiła się na naiwnym wrzasku „wpuścić wszystkich” oraz obrażaniu żołnierzy. W Nowym Telegrafie Warszawskim pisaliśmy o tym, że nic absolutnie nie zwalnia państwa od obrony granic. Ale tez nic nas nie zwalnia od współczucia i okazania serca potrzebującym. Ale właśnie – okazanie owego serca i miłosierdzia absolutnie nie może być argumentem za naiwnością i pozwoleniem wschodnim zbrodniarzom (bo Putin i Łukaszenko są zbrodniarzami) na osiągnięcie ich celów. Bo będzie to tragedia nie tyle państwa polskiego, nie polityków, ale zwykłych ludzi, także tych niewinnych. Ucierpią i sami uchodźcy. To, w jaki sposób pomagać pokazały organizacje humanitarne, jest pomysł w postaci korytarzy humanitarnych itd. Natomiast spór o wschodnią granicę będzie się tlił jeszcze przez najbliższe miesiące, jeśli nie lata.